Slow Travel In The Peaceful Landscapes Of Northern Spain

Tam NIC nie ma … na całe szczęście

Podróżowanie bez pośpiechu to dla mnie odkrywanie miejsc, w których nie trzeba niczego zwiedzać ani zaliczać kolejnych atrakcji. Czasem wystarczy pusta plaża, leśna droga albo mała wioska, żeby poczuć prawdziwą przyjemność z podróży...

„Pojechaliśmy tam… i nic tam nie było.”
Zazwyczaj wypowiedziane z lekkim zawodem albo wzruszeniem ramion. Bo przecież powinno się coś dziać… atrakcje, restauracje, przynajmniej kolorowe parasole na tle zachodu słońca.

Pytam więc, „A co miało być?”
“Tylko las, góry, strumień, jezioro. Kilka patyków na brzegu, trochę komarów. Poza tym … nic...”

A ja właśnie to “nic” lubię najbardziej… i tego szukam najczęściej. Bo są miejsca, w których nie ma sztucznych bodźców, tablic informacyjnych na każdym kroku ani selfie sticków unoszących się nad głowami turystów.

Jest za to spokój, przestrzeń i chwila oddechu…

Miejsca, gdzie Wi-Fi nie działa, ale jakoś łatwiej złapać kontakt z samym sobą. Miejsca, które nie próbują nikomu zaimponować. Nie zachęcają wielkimi reklamami, nie obiecują niezapomnianych wrażeń. Po prostu są. W takich miejscach nic się nie dzieje, i może właśnie dlatego dzieje się wszystko.

Kiedy podróżowanie stało się listą rzeczy do zaliczenia?

Czasem mam wrażenie, że podróżowanie stało się kolejną listą rzeczy do zrobienia. Jedziemy gdzieś na kilka dni i od razu pojawia się pytanie, co koniecznie trzeba zobaczyć. Który punkt widokowy jest najładniejszy, gdzie zrobić najlepsze zdjęcie, którą restaurację polecają inni. A skoro już jesteśmy w okolicy, to wypada zobaczyć jeszcze to i tamto, a szkoda przecież zmarnować okazję.

I tak dzień po dniu, atrakcja po atrakcji, próbujemy zmieścić w kilku dniach jak najwięcej. Wracamy z setkami zdjęć, pełną pamięcią telefonu i czasem z dziwnym uczuciem, że właściwie przydałyby się kolejne wakacje, żeby po tych wakacjach odpocząć.

Nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam odkrywać nowe miejsca. Potrafię godzinami spacerować po starych uliczkach, zachwycać się architekturą, zaglądać do małych kawiarni i poznawać historię miejsc, do których trafiam. Lubię też te wszystkie słynne punkty widokowe, zabytki i miejsca, które rzeczywiście warto zobaczyć.

Ale równie często, a może nawet częściej, największą radość sprawia mi znalezienie miejsca, w którym nie ma zupełnie nic do zwiedzania.

Zwyczajnej plaży bez leżaków i beach baru. Małej wioski, przez którą większość turystów przejeżdża bez zatrzymywania się. Drogi wijącej się przez góry, przy której nie ma nawet oznaczonego punktu widokowego. Jeziora, nad którym można usiąść na kamieniu i przez dłuższą chwilę po prostu patrzeć przed siebie.

I nagle okazuje się, że nie potrzeba niczego więcej.

Kiedyś takie podróżowanie nie miało dla mnie żadnej nazwy. Dziś coraz częściej mówi się o slow travel, czyli podróżowaniu bez pośpiechu, bardziej świadomym, nastawionym na doświadczanie miejsc, a nie tylko ich zaliczanie. I choć nie przepadam za nadawaniem nazw wszystkiemu, co robimy, to ta idea jest mi wyjątkowo bliska.

Bo nie chodzi przecież o to, żeby podróżować wolno, spędzać całe tygodnie w jednej miejscowości albo całkowicie zrezygnować ze zwiedzania. Chodzi raczej o to, żeby pozwolić sobie czasem nie mieć planu. Nie sprawdzać co chwilę telefonu, nie szukać kolejnej atrakcji, nie zastanawiać się, czy przypadkiem czegoś nie omijamy.

Po prostu być tam, gdzie akurat jesteśmy.

Podczas podróży po Hiszpanii i Portugalii wielokrotnie trafiałam do miejsc, które na pierwszy rzut oka nie oferowały niczego szczególnego. Małe miejscowości w Galicji, zielone doliny Asturii, dzikie plaże portugalskiego wybrzeża Atlantyku. Czasem wystarczyło zjechać z głównej drogi, żeby znaleźć się w zupełnie innym świecie.

Bez tłumów, bez kolejki do zrobienia zdjęcia, bez poczucia, że trzeba gdzieś zdążyć.

Oczywiście nie zawsze jest idealnie. Czasem wieje tak mocno, że trudno wysiąść z samochodu, czasem ścieżka prowadzi donikąd, a czasem rzeczywiście jedyną atrakcją są komary. Ale nawet takie chwile mają swój urok. Nie wszystko musi być perfekcyjne, żeby było warte zapamiętania.

Myślę, że właśnie tego coraz bardziej brakuje nam na co dzień. Przestrzeni, w której nikt nie próbuje przyciągnąć naszej uwagi. W której nie musimy niczego robić, udowadniać ani wykorzystywać każdej wolnej minuty. Nawet odpoczynek potrafimy dziś zamienić w zadanie. Trzeba aktywnie spędzić weekend, produktywnie wykorzystać wolny dzień, zobaczyć coś ciekawego, przeżyć coś wyjątkowego.

A przecież nie każda chwila musi być wyjątkowa.

Czasem wystarczy zwyczajny spacer. Zapach lasu po deszczu. Światło późnego popołudnia padające na wzgórza. Szum fal na pustej plaży. Mała kawiarnia w miejscowości, której nazwy później nawet nie pamiętamy.

I ta przyjemna świadomość, że przez najbliższą godzinę absolutnie nic nie musimy.

Co ciekawe, to właśnie takie momenty często zostają ze mną na dłużej niż najbardziej znane atrakcje. Nie zawsze pamiętam nazwy odwiedzonych zabytków, ale potrafię przypomnieć sobie kolor nieba nad jakimś pustym wybrzeżem albo ciszę panującą w małej górskiej wiosce. Pamiętam drogi, którymi jechaliśmy bez konkretnego celu, i miejsca, w których zatrzymaliśmy się zupełnie przypadkiem.

Może dlatego tak bardzo lubię miejsca z dala od tłumów. Nie dlatego, że nie lubię ludzi ani że wszystko, co popularne, automatycznie wydaje mi się mniej wartościowe. Po prostu lubię mieć przestrzeń, żeby zobaczyć miejsce takim, jakie jest, bez całej otoczki przygotowanej dla odwiedzających.

Nie potrzebuję zawsze najlepszej restauracji w okolicy ani idealnego miejsca do zdjęcia. Czasem wystarczy droga, która ładnie wygląda za zakrętem, i odrobina ciekawości, dokąd prowadzi.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie każdy lubi tak podróżować. Dla jednych idealne wakacje to intensywne zwiedzanie, dla innych wygodny hotel, restauracje i rozrywka. I bardzo dobrze. Nie ma przecież jednego właściwego sposobu na odkrywanie świata.

Ale jeśli kiedyś poczujecie, że kolejne atrakcje zaczynają wyglądać podobnie, że podróż bardziej przypomina wyścig niż odpoczynek, spróbujcie po prostu gdzieś się zatrzymać, bez konkretnego powodu. Może nad małym jeziorem, którego nie ma w żadnym przewodniku. Może na pustej plaży, gdzie nie znajdziecie kawiarni ani wypożyczalni leżaków. A może w niewielkiej miejscowości, w której życie płynie własnym rytmem.

Nie musicie niczego odkrywać. Nie musicie wracać z pięknymi zdjęciami ani fascynującą historią do opowiedzenia. Wystarczy pobyć tam przez chwilę.

Bo czasem najpiękniejsze wspomnienia powstają właśnie wtedy, kiedy przestajemy ich na siłę szukać.

I dlatego, kiedy ktoś mówi mi z rozczarowaniem: „Nie warto tam jechać, tam przecież nic nie ma”, zazwyczaj tylko się uśmiecham.

Bo kto wie? Może właśnie opowiedział mi o miejscu, które spodoba mi się najbardziej.

Tam nic nie ma… Na całe szczęście!

ManDora

Zawsze w ruchu, chociaż czasem tęsknię za nudą... 😉 Moje pasje? Technologia, fotografia, psychologia, zanurzenie w różnorodnych czytadłach i sport... szczególnie wodne odmiany i PADEL! Profesjonalnie projektuję strony www, grafiki, etc... 📸

Zobacz historie

Zostaw komentarz, pytanie...

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *